Een persoonlijk verhaal over verdriet en mijn moeilijkste shoot ooit.

Een jaar geleden kreeg ik de moeilijkste opdracht indenkbaar. Een diep verdrietige Paul vraagt mij om foto’s te trekken op de uitvaart van zijn vrouw. Dit is niet zomaar een vrouw, maar Yvette. Yvi is de droom moeder van mijn prachtige getalenteerde schoonzus. Ze is de lieve oma van mijn schatjes van neefjes en nichtje. De stille kracht met zoveel vertrouwen in mijn enige en liefste ondernemende broer. De trouwe vriendin van mijn mama en ontelbare anderen. De lieftallige verschijning die altijd mijn kant van het verhaal ziet.

<slik>

Ik wil weigeren, maar ik kan niet. Dit verdriet is te echt en komt te dicht. Ik wil een naamloze toeschouwer zijn die vervaagt in de menigte. Maar ik draag zwart en de muren zijn stralend wit.

Dus zet ik mijn grootste zoomlens op en trek foto’s van een veilige afstand. Veilig achter mijn camera ben ik getuige van dit intens verlies. Kadreer, focus, klik… de koude instellingen leggen een tijdelijke waas.

Flarden van gesprekken, uitdrukkingen van pijn, tranen,…langzaam dringen ze door tot mijn veilige cocon.

<slik>

Dit verlies is echt! De tranen komen, de emoties nemen over en mijn camera wordt nutteloos. Ik focus niet meer, ik leef mee…

uitvaart fotografie

Het voelt raar om zoveel schoonheid te zien op deze trieste dag. Want tussen al dit verdriet is enorm veel liefde verweven. Niet alleen liefde voor Yvette, maar ook zoveel liefde en respect voor elkaar. Een vader voor zijn kinderen, een man voor zijn vrouw, een zoon en dochter voor hun mama, een broer voor zijn zus,…

Dus ik kadreer, focus en klik… vaarwel Yvette. Het gaat je goed daar!

X

Ps: In deze post deel ik mijn emoties, maar niet mijn beelden. Deze shoot was intiem en enkel voor de naasten bedoeld, daar wil ik geen misbruik van maken. Bedankt voor jullie begrip.

Een gedachte over “Een persoonlijk verhaal over verdriet en mijn moeilijkste shoot ooit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *